ఒక చిన్న గ్రామం. ఆ గ్రామం పేరు వెలుగులూరు. ఆ ఊరు పెద్దది కాదు కానీ చాలా అందంగా ఉంటుంది. పచ్చని పొలాలు, మధ్యలో ఒక చిన్న చెరువు, చెట్ల చుట్టూ పక్షుల కిలకిలారావాలు—అంతా ఊరికి ఒక ప్రత్యేక అందాన్ని ఇస్తుంటాయి.
ఆ ఊరిలో వైష్ణవి అనే ఒక చిన్న అమ్మాయి ఉండేది. ఆమె వయసు పది సంవత్సరాలు. ఐదవ తరగతి చదువుతోంది. ఇంట్లో అమ్మ, నాన్న, చిన్న తమ్ముడు ఉన్నారు. వైష్ణవి చాలా మంచిది, తెలివైనది, కానీ ఒక సమస్య మాత్రం ఉంది. ఆమె ప్రతిరోజూ పాఠశాలకు వెళ్ళేటప్పుడు ఏడుస్తుండేది.
కారణం ఏమిటి?
వైష్ణవి చిన్నప్పటి నుండి చాలా బిడియంగా ఉండేది. ఎవరితోనూ ఎక్కువగా మాట్లాడేది కాదు. పాఠశాలలోని పిల్లలతో స్నేహం చేయడానికి కూడా భయపడేది. కొన్నిసార్లు కొందరు పిల్లలు ఆమెను ఆటపట్టించేవారు. దాంతో ఆమెకు పాఠశాలంటే భయం వేసేది.
ప్రతిరోజూ ఉదయం అమ్మ నిద్రలేపితేనే వైష్ణవి ముఖం మాడిపోయేది.
“అమ్మా, నేడు స్కూల్కి వెళ్ళను. నా కడుపు నొప్పిగా ఉంది” అని చెప్పేది.
అమ్మకీ తెలుస్తుంది, అది నిజమైన నొప్పి కాదని.
“అమ్మా, నువ్వు భయపడకూడదు. స్కూల్కి వెళ్ళి చదివితేనే నీ భవిష్యత్తు బాగుంటుంది” అని ముద్దాడుతూ పంపేది.
కానీ పాఠశాల గుమ్మం దగ్గరికి వెళ్ళగానే వైష్ణవి కళ్ళల్లో నీళ్లు తిరిగేవి. గట్టిగా ఏడుస్తూ, “అమ్మా, నన్ను వదిలిపెట్టొద్దు” అని పట్టుకునేది.
గురువుగారి గమనిక
వైష్ణవి ఏడుస్తూ తరగతిలో కూర్చునేది. పాఠాలు విన్నా, మనసు చదువులో లేని పరిస్థితి. ఇది గమనించిన ఆమె గురువుగారు, సీతమ్మ గారు, ఒక రోజు ఆమెను దగ్గరకు పిలిచారు.
“వైష్ణవి, నీకు ఏమైంది? ఎందుకు ప్రతిరోజూ ఏడుస్తూ వస్తావు?” అని స్నేహంగా అడిగారు.
వైష్ణవి మొదట ఏమి మాట్లాడలేదు. కానీ చివరికి నిశ్శబ్దంగా చెప్పింది:
“మేడం, నేను ఎవరితోనూ మాట్లాడలేను. వారు నన్ను ఆటపట్టిస్తారు. అందుకే నాకు భయమేస్తుంది.”
సీతమ్మ గారికి అంతా అర్థమైంది. ఆమె వైష్ణవిని ధైర్యం చెప్పి, “అమ్మాయి, భయం పెట్టుకోకు. నీకు స్నేహితులు కావాలి. మనం వాళ్లతో కలిసి ఆడుకుంటే, వాళ్లు కూడా నిన్ను ప్రేమిస్తారు” అన్నారు.
కొత్త ప్రయత్నం
రేపటి రోజు సీతమ్మ గారు ఒక ఆట పెట్టారు. మొత్తం క్లాస్ పిల్లలందరినీ గ్రూపులుగా చేసి, ప్రతి గ్రూపులో ఒకరికి నాయకత్వం ఇచ్చారు. వైష్ణవిని ఒక గ్రూప్లో లీడర్గా పెట్టారు.
మొదట వైష్ణవి గాబరాగా ఉంది. కానీ ఆట మొదలయ్యాక ఆమె మాటలు చెప్పక తప్పలేదు. నెమ్మదిగా మాట్లాడింది. మిగతా పిల్లలు కూడా ఆమెను ప్రోత్సహించారు. చివరికి వారి గ్రూప్ గెలిచింది.
ఆ రోజు వైష్ణవి ముఖంలో తొలిసారి చిరునవ్వు కనిపించింది.
అమ్మ ప్రేమ
సాయంత్రం ఇంటికి వెళ్ళాక అమ్మ అడిగింది, “నేడు ఎలా గడిచింది అమ్మా?”
వైష్ణవి సంతోషంగా చెప్పింది, “అమ్మా, మా టీచర్ నన్ను లీడర్గా చేశారు. మా టీమ్ గెలిచింది.”
అమ్మ ఆనందంతో ఆమెను ముద్దాడింది.
“చూడు, నువ్వు భయపడకూడదు. నువ్వు కూడా వాళ్ళలాగే మంచి తెలివి ఉన్న అమ్మాయి” అని చెప్పింది.
తమ్ముడి ప్రోత్సాహం
వైష్ణవికి ఒక చిన్న తమ్ముడు ఉన్నాడు. అతని పేరు కార్తీక్. అతడు ఎల్లప్పుడూ సంతోషంగా ఉండేవాడు.
ఒక రోజు అక్కను ఆటపట్టిస్తూ అన్నాడు:
“అక్కా, నువ్వు స్కూల్కి వెళ్ళేటప్పుడు ఎందుకు ఏడుస్తావు? నేను నీకంటే చిన్నవాడిని, కానీ నాకెంత సరదాగా ఉంటుంది తెలుసా?”
ఆ మాటలు విన్న వైష్ణవి కొంచెం ఆలోచించింది. నిజంగానే, ఏడవడం వల్ల తనకు ఉపయోగం ఏమి లేదు కదా?
మార్పు
ఇకనుంచి వైష్ణవి నెమ్మదిగా తనలో మార్పు తెచ్చుకుంది. ఆమె ప్రతిరోజూ తానూ తప్పనిసరిగా ఒక స్నేహితుడితో మాట్లాడాలని నిర్ణయించుకుంది.
మొదట ఒక అమ్మాయితో మాట్లాడింది. తరువాత ఇంకో ఇద్దరితో. అలా క్రమంగా మొత్తం క్లాస్లో ఆమెకు స్నేహితులు అయ్యారు.
ఆటల్లో, పాటల్లో, పాఠాలలో కూడా ఆమె చురుకుగా పాల్గొనసాగింది. ఏడుపు మాయమై, చిరునవ్వు ఆమె ముఖంలో వెలిగింది.
ఊరంతా గర్వం
మూడు నెలల తరువాత పాఠశాలలో ఒక పెద్ద పోటీ జరిగింది. అందులో వైష్ణవి కవితా పఠనం చేసింది. ఆమె గళం మధురంగా, నమ్మకంగా వినిపించింది. అందరూ చప్పట్లు కొట్టారు.
గురువుగారూ గర్వంగా, “ఇదే మా వైష్ణవి! ఇక ఆమె ఎప్పటికీ భయపడదు” అన్నారు.
అమ్మా, నాన్నా ఆనందంతో కన్నీళ్లు పెట్టుకున్నారు. కానీ ఇవి సంతోషపు కన్నీళ్లు.
ఇకనుంచి ఊరంతా వైష్ణవిని చూసి ఆశ్చర్యపోయింది. “ఇప్పటివరకు ఏడుస్తూ స్కూల్కి వెళ్లిన అమ్మాయి, ఇంత పెద్దగా మారిందా!” అని అందరూ చెప్పుకున్నారు.
కథ సారాంశం
ఈ కథలో వైష్ణవి మొదట భయంతో, ఆత్మవిశ్వాసం లేకుండా పాఠశాల వెళ్ళేది. కానీ అమ్మ ప్రేమ, గురువుగారి మార్గదర్శకత్వం, తమ్ముడి ప్రోత్సాహం వలన ఆమె తనలో మార్పు తెచ్చుకుంది. చివరికి ధైర్యంగా, చిరునవ్వుతో అందరికీ ఆదర్శంగా నిలిచింది.
Leave a Reply