నాన్న” అనే ఒక్క పదంలో ఎన్నో భావాలు నిక్షిప్తమై ఉంటాయి. తండ్రి అనేది కేవలం ఒక మనిషి కాదు, ఆయన ఒక బలమైన ఆశ్రయం, జీవితానికి మార్గదర్శి, త్యాగానికి ప్రతిరూపం. ఈ కథ కూడా అలాంటి ఒక సాధారణ గ్రామీణ తండ్రి గురించి.
ఆయన పేరు రామయ్య. ఊరు చిన్నదే అయినా ఆయన కలలు పెద్దవే. ఓ సాదాసీదా రైతు. ఉదయం లేవగానే పొలంలోకి వెళ్లి, చెమటోడ్చి పని చేసి, సాయంత్రం ఇంటికి వచ్చి పిల్లలతో గడిపే జీవితం. రామయ్యకు భార్య లక్ష్మమ్మ, ఇద్దరు పిల్లలు – పెద్ద కుమారుడు రవి, చిన్న కుమార్తె అనిత.
బాల్యం – తండ్రి నీడ
రవి చిన్నప్పటి నుంచి చాలా అల్లరి. పాఠశాలకి వెళ్ళకూడదని తికమక పడేవాడు. కాని రామయ్య మాత్రం అతన్ని ఎప్పుడూ బలవంతం చేయలేదు. “నాయనా, చదువు అంటే కేవలం పుస్తకాలలో ఉండే అక్షరాలు కాదు. చదువు అంటే జీవితం ఎలా నడపాలో నేర్చుకోవడం” అని చెప్పేవాడు.
పొలంలో పని చేస్తూ కూడా రామయ్య తన కొడుక్కి చిన్న చిన్న పాఠాలు నేర్పేవాడు. ఉదాహరణకి – విత్తనం వేసిన తర్వాత అది మొలకెత్తడానికి ఎంత సమయం పడుతుందో చూపిస్తూ, “నువ్వు కూడా ఇలాగే చదువులో ఓపికతో కృషి చేస్తే ఒక రోజు పెద్ద చెట్టులా ఎదుగుతావు” అని చెప్పేవాడు.
అనిత మాత్రం తండ్రి కనులపాప. ఆమె ఎప్పుడూ తండ్రి దగ్గరే తిరిగేది. రామయ్య పొలం నుంచి ఇంటికి వచ్చే సమయంలో, గోరింటాకు తడిసిన చేతులతో ఆమె తండ్రి మెడ చుట్టూ చేతులు వేసుకుని, “నాన్న, నువ్వే నాకు ప్రపంచం” అని చెప్పేది.
కష్టాలు
జీవితం ఎప్పుడూ ఒకేలా ఉండదు. ఒక సంవత్సరం వర్షం రాక, పంటలు పూర్తిగా ఎండిపోయాయి. అప్పులు కాస్తూ వచ్చి, రామయ్యను ఊరి సర్పంచ్, డబ్బు ఇచ్చినవాళ్లు తిట్టేవారు.
అయినా ఆయన ఎప్పుడూ ఇంట్లో నిరాశ చూపించేవాడు కాదు. పిల్లలు అడిగే చిన్న చిన్న కోరికలు తీర్చడానికి ఎంత కష్టపడ్డాడో ఎవరికి తెలియదు. ఒకసారి రవి పాఠశాలలో టీచర్ చెప్పి, సైన్స్ ఫేర్ కోసం గ్లోబ్ కొనాలని కోరుకున్నాడు. డబ్బులు లేని సమయంలో రామయ్య రెండు రోజులు పొలం దగ్గర కూలీ చేసి, వచ్చిన సంపాదనతో కొడుక్కి గ్లోబ్ కొనిపెట్టాడు.
రవి ఆ రోజు తన నాన్నను గాఢంగా ఆలింగనం చేసుకున్నాడు. చిన్న వయసులోనే తండ్రి త్యాగం అతని గుండెల్లో ముద్ర వేసింది.
కలలు – తండ్రి ఆశ
రామయ్యకు ఒకే ఒక కల – “నా కొడుకు చదువుకొని మంచి ఉద్యోగం చేయాలి. నేను చదవలేకపోయాను, కాని నా పిల్లలు చదువుకుని బాగుపడాలి.”
రవి కూడా ఆ కలనే తన కళ్లలో దాచుకున్నాడు. ఆయన బోధనతో కష్టపడి చదువుతూ, పట్టణానికి వెళ్లి ఇంజినీరింగ్ సీటు సంపాదించాడు. రామయ్య పొలం అమ్మేసి, తన కొడుక్కి ఫీజు చెల్లించాడు.
అయినా ఆయన ముఖంలో పశ్చాత్తాపం లేదు. “నాయనా, పొలం పోతే పోయింది, కానీ నీ భవిష్యత్తు బాగుంటే నాకు అంతకన్నా ఆనందం లేదు” అని అన్నాడు.
నగర జీవితం – దూరమవుతున్న బంధం
రవి నగరానికి వెళ్ళిన తర్వాత, రామయ్య కాస్త ఒంటరయ్యాడు. ప్రతి రోజు సాయంత్రం గడప దగ్గర కూర్చుని, “నా బిడ్డ ఎప్పుడు వస్తాడో” అని ఎదురు చూశాడు. ఫోన్లో రవిని మాట్లాడితే తృప్తి పడేవాడు.
కానీ నగరపు జీవితం రవిని కొంచెం మారుస్తోంది. కొత్త స్నేహితులు, కొత్త ఆలోచనలు… ఒక్కోసారి నాన్నతో మాట్లాడడానికి కూడా సమయం దొరకేది కాదు.
లక్ష్మమ్మ ఎన్నిసార్లు చెప్పింది – “రామయ్య, కొడుకు చదువుకుంటున్నాడు. ఇప్పుడు బిజీగా ఉంటాడు. ఆందోళన వద్దు.”
కానీ తండ్రి గుండె మాత్రం ఎప్పుడూ కొడుకు కోసం తపించేది.
త్యాగం చివరి దశ
ఒక రోజు రామయ్యకు హృదయ సమస్య వచ్చింది. డాక్టర్ చెప్పాడు – “సర్జరీ చేయాలి.” డబ్బులు ఎక్కువగా కావాలి. అప్పటికే రామయ్య దగ్గర ఏమీ లేదు.
ఈ వార్త విని రవి నగరం నుంచి పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు. కానీ రామయ్య తన కొడుక్కి ఒకే ఒక మాట చెప్పాడు –
“నాయనా, నువ్వు చదువులో, జీవితంలో పెద్దవాడవ్వాలి. నా గురించి ఆలోచించి నీ భవిష్యత్తు వృధా చేయకు.”
అయినా రవి కన్నీళ్లు ఆపుకోలేకపోయాడు. తన నాన్న కోసం అన్ని ప్రయత్నాలు చేసి సర్జరీ చేయించాడు.
ఆఖరి శ్వాస
అయినా విధి వేరేలా ఉంది. కొన్ని నెలల తర్వాత రామయ్య ఆరోగ్యం మళ్లీ క్షీణించింది. చివరి క్షణంలో రవిని, అనితను పక్కన పెట్టుకొని ఇలా అన్నాడు –
“నా బిడ్డలూ… నాకు ఏ కోరికలు లేవు. నువ్వు (రవి) మంచి ఉద్యోగం చేసి, నీ చెల్లెల్ని బాగు పెళ్లి చేసి చూడాలి. నా జీవితంలో పంటలు ఫలించకపోయినా, మీరే నా నిజమైన పంట.”
అలా అని చిరునవ్వుతో ఆయన కళ్లుమూశాడు.
అనంతరం
రవి ఆ రోజే నిర్ణయించుకున్నాడు – “నా నాన్న కలలు నెరవేర్చడం నా బాధ్యత.”
తన తండ్రి త్యాగాలు గుర్తు చేసుకుంటూ, కష్టపడి చదివి పెద్ద ఇంజినీర్ అయ్యాడు. మొదటి జీతం వచ్చిన రోజు నాన్న ఫోటో ముందు పెట్టి, గర్వంగా చెప్పాడు –
“నాన్నా, నీ కలలు వృధా కాలేదు. నువ్వు నాతో లేవు కానీ నీ బోధలు నాతో ఉన్నాయి.”
ముగింపు
ఈ కథలో రామయ్య లాంటి తండ్రులు మన చుట్టూ అనేక మంది ఉన్నారు. వారు తమ సుఖాలు, కలలు త్యాగం చేసి పిల్లల భవిష్యత్తు కోసం బ్రతుకుతారు.
“నాన్న” అనేది ఒక మాట కాదు, అది ఒక ఆశ్రయం, ఒక జీవితం.
Leave a Reply